Dinsdag

19 juni

We logeren een paar dagen in het centrum van Kirkwall in een hotel dat nog uit 1670 schijnt te stammen. Merk je niks van, want al die granieten huizen zijn eeuwenoud en lijken nooit te vervallen. Natuurlijk is het inmiddels behoorlijk gerenoveerd. Na de woelige overtocht van gisteravond zijn we dus nu niet meer op de Shetland eilanden maar op de Orkney eilanden.

Na het ontbijt wandelen we eerst wat door het bedrijvige stadje aan de haven en bekijken de kathedraal. Bij de toeristeninformatie halen we wat kaarten en laten ons voorlichten. Vervolgens pikken we de auto op en gaan toeren. We rijden naar het zuiden. Orkney bestaat uit wel 200 grote en kleine eilanden. Verschillende eilanden zijn met elkaar verbonden door middel van een brug. Meestal met een mooi uitzicht, dus vaak even een stop. Aan de kanten van een paar bruggen liggen grote granieten blokken steen en we zien ook een paar scheepswrakken. Dat zijn overblijfselen van de tweede wereldoorlog. Winston Churchill gaf opdracht om die barricades daar te bouwen, nadat het Britse oorlogsschip Royal Oak tot zinken was gebracht. De barricades werden gebouwd door Italiaanse krijgsgevangen.

We komen bij een Italiaanse kapel. Die is gebouwd door krijgsgevangen in de oorlog. Omdat er weinig bouwstoffen voorhanden waren, werden goedkope materialen gebruikt die toevallig voorhanden waren. Zo zijn de wanden met papier beplakt, een soort behang, maar vervolgens zorgvuldig beschilderd, zodat het lijkt of er mooie stenen muren zijn.

Het is nog steeds windkracht 7 en het wordt niet warmer dan 15 graden. Picknicken doen we dus maar in de auto, maar dan snel weer naar buiten waar de zon heerlijk schijnt. We lopen een klein stukje van de kustroute, er moeten in deze omgeving veel otters en zeehonden zijn, maar wij hebben vandaag geen geluk wat dat betreft. Het is wel prachtig te zien hoe de bloemen overal uitbundig bloeien.

Een paar honderd meter vanaf de parkeerplaats naar de andere kant zien we veel mensen bezig. Ze lijken te graven. Opgravingen misschien? We wandelen er naartoe en vragen of we een paar foto’s mogen nemen, want er is inderdaad een groep bezig met een opgraving. We worden naar een enthousiaste jongeman verwezen die graag wat meer wil vertellen. Gelukkig spreekt hij mooi Engels, want het Schots is voor ons bijna niet te verstaan. Eenmaal aan het vertellen, wordt hij steeds enthousiaster. Ik kan hem niet helemaal (of helemaal niet) meer volgen, maar Peter gelukkig wel, die dus vraagt nog wat verder door. Hup, een nieuwe woordenstroom. Het is koud, maar we worden warm van de woordenvloed. Het blijkt te gaan om een nog niet eerder ontdekte ‘broch’.

Een broch is een ronde, stenen toren, soms meer dan tien meter hoog. De functie van deze bouwwerken is onbekend. Deze opgraving wordt gerealiseerd door de universiteit. Als Peter het goed heeft begrepen, kunnen ze er maar een paar weken per jaar aan werken. De broch werd in 2006 ontdekt. De man is zeker een uur aan het vertellen en als ik niet gedaan had alsof we nu toch écht weg moesten, stonden we er misschien nu nog. Heel interessant in ieder geval.

We rijden langzaam aan weer terug. Maken nog eens een fotostop en eindigen uiteindelijk aan de bar bij ons hotel voor een smakelijk maaltje.